‫آن،
‫آیا عشق مرا پذیرا می‌شوی ‫ و با ازدواج با من موافقت می‌کنی؟
‫نمی‌تونم.
‫من نمی‌تونم با شما ازدواج کنم.
‫نمی‌تونم!
‫چرا نمی‌تونی؟
‫چون... اونقدر که باید بهتون علاقه ندارم.
‫پس فقط داشتی خودت رو سرگرم می‌کردی؟
‫نه، نه، اینطور نیست.
‫من واقعاً فکر می‌کردم علاقه‌مندم. واقعاً فکر می‌کردم.
‫اما حالا می‌دونم که اینطور نیست.
‫تو زندگی من رو نابود کردی.
‫من رو ببخشید.
‫هیچ امیدی نمی‌تونی بهم بدی؟
‫تو تنها زنی هستی که تا ابد می‌تونم دوست داشته باشم.
‫حداقل، برای دوستی‌ات ازت ممنونم.
‫خداحافظ.
قسمت 24 ‫روز تولد خوشبختی ماست
‫چطور پیش رفت؟
‫صبر کن. صبر کن تا بشنوی چی می‌خوام بگم.
‫روی ازم خواستگاری کرد.
‫و من ردش کردم.
‫ت-تو ردش کردی؟
‫آه، فیل، سرزنشم نکن. ‫تو نمی‌فهمی.
‫معلومه که نمی‌فهمم.
‫تو تمام این مدت روی رو از هر لحاظ تشویق کردی،
‫و حالا میگی که ردش کردی.
‫این یعنی فقط داشتی وقیحانه باهاش معاشقه می‌کردی.
‫از تو بعید بود.
‫این کار رو نکردم! تو نمی‌فهمی!
‫پس چرا؟
‫آه، همونطور که نتونستم به اون توضیح بدم، ‫ به تو هم نمی‌تونم توضیح بدم.
‫خب، فکر کنم گفتن هر چیزی به تو فایده‌ای نداره.
‫نه، نیازی نیست. ‫ من همه چیز رو خراب کردم.
‫روی ازم متنفره، تو ازم متنفری،
‫و من هم از خودم متنفرم.
‫عزیز بیچاره من.
‫من رو ببخش، آن.
‫فقط بیا اینجا و بذار آرومت کنم.
‫من حق ندارم سرزنشت کنم.
‫آه، چرا تو زندگی واقعی همه چیز ‫ اینقدر پیچیده و درهم برهمه؟
‫روی الان حالش خیلی بده.
‫مجبورم هر روز به درد و دل‌هاش گوش بدم.
‫اما فراموشش می‌کنه.
‫همیشه همینطوره.
‫قبلاً هم دو بار مجبور شده عشق رو کنار بذاره.
‫و دوباره روی پای خودش ایستاد.
‫تو تنها زنی هستی که تا ابد می‌تونم دوست داشته باشم.
‫پس فکر نمی‌کنم لازم باشه نگران باشی.
‫دلم می‌خواست خواهرم بشی، اما این اتفاق ‫ دوستی ما رو خراب نمی‌کنه، مگه نه؟
‫نه، اصلاً، دوروتی.
‫آه، خوبه! بهت نامه می‌نویسم.
‫یادم بنداز. خونه‌ی خانواده‌ات...
‫در آوونلی در جزیره‌ی پرنس ادوارده.
‫اسمش گرین گیبلزه.
‫آن! برگشتی خونه.
‫چه بلایی سر ملکه‌ی برفی پیر اومده، ماریلا؟
‫آه، از داخل پوسیده بود.
‫توی طوفان شدیدی که ماه مارس داشتیم، افتاد.
‫اون درخت از وقتی که من و متیو جوون بودیم، اینجا بود.
‫دیگه هرگز نمی‌تونم بدون احساس فقدان ‫ از پنجره‌ی شیروانی ایوان نگاه کنم.
‫خب، همه‌ی خبرهای آوونلی رو برام تعریف کن.
‫خبر زیادی نیست جز چیزهایی که برات نوشتیم.
‫ریچل، خبر جین رو به آن گفتی؟
‫برای جین چه اتفاقی افتاده؟
‫جین اندروز قراره با یک میلیونر اهل وینیپگ ازدواج کنه.
‫جین عزیز! خیلی خوشحالم.
‫اون لایق بهترین چیزهای زندگیه.
‫آه، جین دختر خوبیه.
‫اما در حد و اندازه‌ی یک میلیونر نیست.
‫حلقه‌ی نامزدیش یک خوشه‌ی الماس اینقدر بزرگه
‫که روی پنجه‌ی چاق جین شبیه یه تیکه چسب زخم شده.
‫فکر می‌کنم دارید بی‌انصافی می‌کنید.
‫واقعاً اینطور فکر می‌کنی؟
‫ریچل از این ناراحته که هنوز کسی برای تو حرفی نزده.
‫حقمه. من تمام شانس‌هام رو خراب کردم.
‫منظورت اون پسره، رویه؟
‫بله. می‌خوام با مجازات کاری که کردم روبرو بشم.
‫عذاب دادن خودت هیچ فایده‌ای برای کسی نداره.
‫گیلبرت بلایت تو کالج چه بلایی سر خودش آورده؟
‫هفته‌ی پیش که برگشت خونه دیدمش،
‫اونقدر رنگ‌پریده و لاغر بود که به سختی شناختمش.
‫زمستون گذشته خیلی سخت درس خوند.
‫قراره دوره‌ی پزشکی رو در ردموند شروع کنه،
‫برای همین فکر کنم کمی ضعیف شده.
‫می‌دونید که جایزه‌ی کوپر رو برده.
‫پنج سال بود کسی اون رو نبرده بود!
‫و تو هم بالاترین افتخار رو در رشته‌ی انگلیسی کسب کردی.
‫جین اندروز هیچوقت نمی‌تونست همچین کاری کنه.
‫خانم لیند!
‫دایانا چطوره؟
‫اینکه بدون استقبال اون به خونه برگردم، دلگیره.
‫دایانا الان چیز دیگه‌ای برای فکر کردن داره.
‫حتماً شنیدی.
‫چرا خودت نمیری ببینیش؟
‫وای! چقدر دوست‌داشتنیه!
‫نگاه کن! آن برگشته خونه.
‫دقیقاً شبیه فرده!
‫قبل از اینکه به دنیا بیاد، دلم یه دختر می‌خواست ‫ تا بتونم اسمش رو بذارم آن.
‫اما حالا که فرد کوچولو اینجاست، حاضر نیستم ‫ اون رو با یک میلیون دختر عوض کنم.
‫«هر بچه‌ی کوچکی شیرین‌ترین و بهترینه.»
‫اگه آن کوچولو به دنیا اومده بود، ‫ دقیقاً همین حس رو به اون هم داشتی.
‫بله، خانم آلن، دقیقاً حق با شماست.
‫بی‌صبرانه منتظرم اونقدر بزرگ بشه که حرف بزنه.
‫خیلی دلم می‌خواد بشنوم که با لبخند بگه «مامان».
‫...در بیماری و در سلامت...
‫مادرم فکر می‌کنه این وحشتناکه.
‫...در خوشی و در ناخوشی...
‫فکر می‌کنه جو حداقل می‌تونست کلیسایی تو یه جای درست و حسابی انتخاب کنه.
‫اما بیابان محله‌های فقیرنشین پترسون
‫برای من مثل گل سرخ شکوفا می‌شه اگه جو اونجا باشه.
‫آه، آن،
‫اونقدر خوشحالم که قلبم از شدت خوشی درد می‌کنه.
‫من در محاصره‌ی خوشبختی‌ام، متیو.
‫بله، البته، متیو.
‫من هم خوشحالم.
‫«دنیا را آزمودم—دیگر آن رنگ و بوی»
‫«عاشقانه‌ای که داشت را ندارد.»
‫ببین دیوی. یک کلمه هم در مورد... به آن نگو...
‫من برگشتم!
‫آه، آن. برگشتی خونه.
‫خوشحالم دوباره می‌بینمت.
‫بیا تو.
‫خوش اومدی، آن.
‫می‌بینم که خیس شدی.
‫عروسی چطور بود؟
‫آه، فیل می‌درخشید.
‫همه خیلی خوب بودن، بیشتر از چیزی که قصد داشتم موندم.
‫«هیچ جا خونه‌ی آدم نمیشه.»
‫دیوی، تازگی‌ها دوباره قد کشیدی؟
‫آره. از وقتی رفتی یه اینچ کامل قد کشیدم.
‫الان قدم هم‌اندازه‌ی میلتی بولتره.
‫راستی آن، می‌دونستی ‫ گیلبرت بلایت داره می‌میره؟
‫دیوی!
‫گیلبرت... چی؟
‫همونطور که گفتم، داره می‌میره.
‫دیوی!
‫آن، اینطوری نگاه نکن... اینطوری نگاه نکن!
‫نمی‌خواستیم اینقدر ناگهانی بهت بگیم.
‫راسته؟
‫گیلبرت خیلی مریضه.
‫درست بعد از اینکه تو به بولینگبروک رفتی، ‫ تب حصبه گرفت.
‫دکتر گفت خیلی ضعیف شده بود.
‫اما تا زندگی هست، امید هم هست.
‫آقای هریسون گفت هیچ امیدی بهش ندارن.
‫دیوی!
‫خب خودش گفت!
‫گیلبرت داره می‌میره.
‫گیلبرت...
‫اگه گیلبرت از پیشم بره، ‫ من هم نمی‌تونم زندگی کنم.
‫آره، حالا می‌دونم.
‫من... من...
‫تو اون کسی نیستی...
‫که من می‌خوام.
‫تو همیشه گیلبرت رو دوست داشتی، مگه نه؟
‫از وقتی بچه بودید.
‫دیگه خیلی دیره.
‫اگه اینقدر احمق نبودی، ‫ الان حق داشتی که پیشش بری.
‫می‌تونستی این تسلای تلخ رو داشته باشی
‫که در آخرین لحظات کنارش باشی.
‫اما گیلبرت این دنیا رو ترک می‌کنه ‫ بدون اینکه هرگز بفهمه تو دوستش داشتی.
‫غمگین، ناامید، در حالی که فکر می‌کنه هیچوقت برات اهمیتی نداشته.
‫نه!
‫نه! نه!
‫من دوستش دارم!
‫من... من عاشق گیلبرتم!
‫من واقعاً دوستش دارم! واقعاً!
‫پس لطفاً...
‫اون رو ازم نگیر.
‫گیلبرت این دنیا رو ترک می‌کنه ‫ بدون اینکه هرگز بفهمه تو دوستش داشتی.
‫بدون گیلبرت...
‫هیچ چیز ارزشی نداره.
‫ببخشید...
‫عذر می‌خوام!
‫شما برای جورج فلچر کار نمی‌کنید، ‫ که همسایه‌ی خانواده‌ی بلایته؟
‫چرا، کار می‌کنم.
‫شما امروز صبح از خونه‌ی جورج فلچر اومدید؟
‫آره!
‫آقای فلچر یه پسر دیگه استخدام کرده ‫ تا تو کارها کمک کنه.
‫با اولین قطار به برایت ریور می‌رسه.
‫من دارم برای میانبر از جنگل می‌رم.
‫پـ-پس...
‫شنیدید حال گیلبرت بلایت ‫ امروز صبح چطور بود؟
‫گیلبرت؟
‫بهتره.
‫خطر از سرش گذشته.
‫دکتر میگه به زودی کاملاً خوب می‌شه.
‫خب، من باید عجله کنم.
‫آه، خدا رو شکر.
‫من...
‫نمی‌دونم چطور ازتون تشکر کنم!
‫«شاید گریه یک شب به درازا بکشد»
‫«اما شادی با صبح فرا می‌رسد.»
‫سلام، آن.
‫گیلبرت!
‫حالت چطوره؟
‫خیلی بهترم، به لطف تو.
‫اومدم ازت بخوام که با هم به یکی از اون قدم‌زدن‌هامون بریم.
‫درخت سیب پیری که قبل از رفتن به کالج ‫ رفتیم ببینیم رو یادت میاد؟
‫بله، البته.
‫اما فراموش کردی امروز عروسی جینه؟
‫باید یه کاری برای این لباس انجام بدم.
‫خب، پس می‌تونی فردا بعد از ظهر بیای؟
‫بله، فکر کنم بتونم.
‫هیچوقت جین رو برای اینکه من رو به عروسیش دعوت نکرده نمی‌بخشم.
‫وقتی به همه‌ی فامیل‌هاش فکر کنی، ‫ واقعاً نمی‌تونی سرزنشش کنی.
‫خونه به سختی همه‌شون رو جا می‌ده.
‫راسته که قراره اونقدر الماس بندازه
‫که نتونی تشخیص بدی الماس‌ها کجا تموم می‌شن و جین کجا شروع می‌شه؟
‫وقتی دیدمش بهت میگم.
‫خوبه.
‫خب، من فردا میام.
‫امیدوارم امشب بهت خوش بگذره.
‫ممنونم.
‫گیلبرت!
‫بیا همین الان بریم برای اون قدم‌زدن.
‫لباست چی؟
‫یه جوری درستش می‌کنم.
‫امروز برای هدر دادن و قدم نزدن با تو، زیادی قشنگه.
‫این لحظه دیگه تکرار نمیشه.
‫وای!
‫همه‌اش شکوفه داده!
‫آره. بی‌صبرانه منتظرم پاییز میوه‌هاش برسه.
‫درسته.
‫احساس می‌کنم رویاهای قدیمی ممکنه ‫ در میان این همه زیبایی برگردن.
‫تو هیچ رویای برآورده نشده‌ای داری، آن؟
‫البته. همه دارن.
‫هیچکدوم از ما هیچوقت نمی‌تونیم ‫ به تمام رویاهامون برسیم.
‫و اگه هیچ رویایی برای دیدن برامون باقی نمونده باشه، ‫ با مرده فرقی نداریم.
‫من یک رویا دارم.
‫با اینکه اغلب به نظرم می‌رسید ‫ که هیچوقت به حقیقت نمی‌پیونده،
‫اما من به رویا دیدنش ادامه می‌دم.
‫من رویای خانه‌ای رو دارم با شومینه‌ای روشن،
‫یک گربه و یک سگ، صدای پای دوستان،
‫و...
‫و تو.
‫من بیشتر از دو سال پیش ازت یه سوال پرسیدم.
‫من...
‫نمی‌تونم.
‫اگه امروز دوباره اون رو بپرسم،
‫جواب متفاوتی بهم می‌دی؟
‫ا-اما کریستین چی؟
‫فکر می‌کردم تو کریستین استوارت رو دوست داری.
‫کریستین با کسی تو شهر خودشون نامزد بود.
‫من برادرش رو می‌شناختم، و اون ازم خواست ‫ که مدتی مراقبش باشم.
‫می‌دونستم شایعات کالج ما دو تا رو ‫ عاشق هم معرفی کرده،
‫اما بعد از اینکه تو بهم گفتی ‫ هیچوقت نمی‌تونی من رو دوست داشته باشی، برام مهم نبود.
‫و به هر حال کریستین به من اعتماد داشت.
‫آن، برای من هیچوقت نمی‌تونه ‫ کس دیگه‌ای جز تو وجود داشته باشه.
‫من از همون روزی که تخته سنگت رو ‫ تو مدرسه روی سرم شکستی، عاشقت بودم.
‫نمی‌فهمم چطور تونستی به دوست داشتن من ادامه بدی ‫ وقتی من اونقدر احمق بودم.
‫خب، سعی کردم تمومش کنم، مخصوصاً ‫ بعد از اینکه گاردنر پیداش شد.
‫اون موقع مطمئن بودم که هیچ شانسی ندارم.
‫اما نتونستم.
‫بعد، روزی که تبم قطع شد، یه نامه ‫ از فیل گوردون—یعنی فیل بلیک—گرفتم.
‫فیل بهت نامه نوشت؟
‫بله.
‫بهم گفت که واقعاً هیچ چیزی ‫ بین تو و روی نیست
‫و بهم توصیه کرد که «دوباره تلاش کنم.»
‫خب، بعد از اون، دکتر از بهبودی سریع من شگفت‌زده شد.
‫آن؟
‫هیچوقت نمی‌تونم شبی رو که فکر می‌کردم ‫ داری می‌میری، فراموش کنم.
‫آه، اون موقع فهمیدم—واقعاً فهمیدم—
‫و فکر می‌کردم دیگه خیلی دیره.
‫اما برای هیچکدوم از ما دیر نبود، آن.
‫نه.
‫امروز، روز تولد خوشبختی ماست.
‫من همیشه عاشق شکوفه‌های سیب بودم،
‫و حالا از همیشه برام عزیزتر خواهند بود.
‫اما باید ازت بخوام که مدت زیادی صبر کنی.
‫سه سال طول می‌کشه تا دوره‌ی پزشکیم رو تموم کنم.
‫و حتی اون موقع هم خبری از ‫ خوشه‌های الماس و تالارهای مرمرین نخواهد بود.
‫من فقط تو رو می‌خوام، گیلبرت.
‫خوشه‌های الماس و تالارهای مرمرین ‫ شاید خیلی خوب باشن،
‫اما بدون اون‌ها «مجال برای تخیل» ‫ بیشتره.
‫و در مورد صبر کردن هم، اون اهمیتی نداره.
‫ما فقط خوشحال خواهیم بود، در حالی که منتظریم و ‫ برای همدیگه کار می‌کنیم— و رویا می‌بافیم.
‫آه، رویاها از این به بعد خیلی شیرین خواهند بود.
‫متیو، ما قراره ازدواج کنیم.
‫راه درازی رو برای رسیدن به اینجا طی کردیم،
‫اما قول می‌دم خوشبختش کنم.
‫ممنونم، متیو.
‫خیلی خوشحالم که دختر تو هستم.
‫پدر آسمانی مهربانم،
‫برای گرین گیبلزم از تو بسیار سپاسگزارم،
‫برای اینکه من را به اینجا، به گرین گیبلز شگفت‌انگیز آوردی.
‫متشکرم!
‫با احترام، آن شرلی.
‫بعد از تیتراژ ادامه دارد!
« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]
‫مترجم: KAREN_X5
« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]